Feeds:
Δημοσιεύσεις
Σχόλια

Archive for the ‘Γαρδικιώτες ήρωες’ Category

του Λεωνίδα Αθ. Καραμήτρου

Στρατηγού

 Ο Αθ. Καραμήτρος, γεννήθηκε στο χωριό Γαρδίκι, την 1η Ιανουαρίου 1882, και ήταν το τρίτο παιδί της οικογένειας του Λεωνίδα και της Παναγιώτας Καραμήτρου. Μετά την αποφοίτησή του από τα Σχολεία της περιοχής, έφυγε προς αναζήτηση καλυτέρων ημερών. Το έτος 1901 κατετάγει ως εθελοντής εις τον Στρατό. Οταν τελείωσε τη βασική του εκπαίδευση, εισήλθε, μετά από επιλογή και εξετάσεις εις τον Ουλαμό Βαθμοφόρων, απ’ όπου εξήλθε ευδοκίμως ως Λοχίας.

Την εποχή εκείνη εις τα Βαλκάνια και ιδιαίτερα εις τον περίγυρό μας διαδραματίζοντο διαφόρου μορφής γεγονότα και, ανακατατάξεις, που ως ήταν φυσικό ευνοούσαν στρατιωτικές εξελίξεις και δραστηριότητες. Ηταν μιά κατάλληλη εποχή γιά ανθρώπους, που είχαν ανησυχίες, ενδιαφέρονταν, φιλοδοξίες και ικανότητες με διοικητικές προοπτικές, ή αν θέλετε ηγητικές. Η όλη σταδιοδρομία του εκ Γαρδικίου στρατιωτικού, έδειχνε ότι, εκ φύσεως, είχε προικισθεί με κάποια από αυτά τα προσόντα. Ανήσυχος και δραστήριος όπως ήταν δεν μπορούσε να απουσιάζει από αγώνες Εθνικούς και Πατριωτικούς. Ηταν και ήθελε να είνα πρώτος, μπροστά. Ηταν από τους πρώτους στη συγκρότηση και  δράση αποσπασμάτων, τα οποία εισήρχοντο εις την Τουρκοκρατούμενη τότε, μαρτυρική Μακεδονία και συνέβαλε στην προστασία των δεινοπαθούντων αδελφών μας. Αργότερα έλαβε μέρος εις τους Βαλκανικούς Πολέμους 1912-13, όπου διεκρίθει και προήχθει επ’ ανδραγαθία, μαχόμενος ηρωϊκά με τόλμη κι αυταπάρνηση. Σύντομα, εν σχέσει με τις τότε ισχύουσες συνθήκες, κατεξιωθει να λάβει και τους άλλους βαθμούς. Το έτος 1916 ενημφεύθη την Ευανθία Αναστασίου και απέκτησε δύο παιδιά, τα οποία ακολούθησαν τον στρατιωτικό κλάδο.

Μεσούντος του έτους 1919 ευρέθει εις Πελοπόνησο, να υπηρετεί εις Μονάδα της IV Μεραρχίας, απ’ όπου μετά την έναρξιν της επιστρατεύσεως της, παρουσιάσθει εις εις Ναύπλιον, εις το 11ον Σύνταγμα και συνέβαλεν εις το έργον αυτό του Συντάγματος. Η IV Μεραρχία προεβλέπετο, μαζί με άλλας δυνάμεις να αποσταλεί εις Μ. Ασίαν με σκοπόν να καταλάβει την γραμμήν του Αφιόν Καραχισάρ και Εσκί Σεχίρ! Προς τούτοις την 24η Μαρτίου 1921, αύτη χωρίς να ολοκληρώση την επιστράτευσίν της επιβιβάσθη πλοίων διά να μεταφερθή  εις Σμύρνην, διότι τμήματα ατάκτων τούρκων, περιφερόμενα ελευθέρως εις την ύπαιθρον, προέβαινον εις λεηλασίας, βιασμούς, φόνους και γενικά εις κακοποίηση του Ελληνικού στοιχείου της υπαίθρου. Εις Σμύρνην η Μεραρχία έφτασε την 25η Μαρτίου και από την πρώτην ημέραν, αι μονάδες της και κυρίως το 11ο Σύνταγμα ενεπλάκη σε σκληρούς αγώνας διά την διάλυσιν και καταδίωξιν των ατάκτων αυτών μονάδων. Ο αγών ήτο συνεχής, ημέραν και νύκταν. Διεξήγετο δε πολλάκις σώμα με σώμα. Μετά την αποκατάστασιν της τάξεως εις την πέριξ της Σμύρνης ενδοχώρα, η Μεραρχία εκινείθη προς την γραμμήν  Εσκί Σεχίρ- Αφιόν Καραχισάρ, επιδιώκουσα την συντριβή του ανθιστάμενου τακτικού Τουρκικού Στρατού και την κατάληψιν της γραμμής ταύτης. Δυστηχώς ο τακτικός Τουρκικός Στρατός, γνώστης του εδάφους, διεξήγαγεν συστηματικώς επιβραδυντικούς αγώνας, με πλήρη επιτυχία και με αποτέλεσμα την πρόκλησιν μεγάλων απωλειών, βοηθούμενος και από μονάδες ατάκτων. Η προσπάθεια συνεχίσεως της καταδίωξεως και πέραν του Σαγγαρίου ποταμού, μέχρι των υψωμάτων του Κάλε Γκρότο, μέλλον απέβη εις βάρος του Ελληνικού Στρατού, ο οποίος υπεχρεώθη με πολλά τραύματα να υποχωρήση και να εκγατασταθή αμυντικώς εις την γραμμήν Εσκί Σεχίρ-Αφιό Καραχισάρ. Απώλειαι εις προσωπικόν, μέσα και υλικά ήσαν συμαντικαί και η αναπλήρωσίς πολύ δύσκολος, λόγω του μεγάλου μήκους της γραμμής ανεφοδιασμού, της αδυναμίας αποτελεσματικής φρουρήσεως και των εχθρικών παρεμβολών. Η συμπτυξις είχεν βεβαίως ως αποτέλεσμα την αναπτέρωσιν του ηθικού του Τουρκικού Στρατού, ο οποίος ως γνωστόν ενισχύετο φανερά υπό των ημετέρων φίλων και συμμάχων με παντός είδους υλικόν,μέσα και οπλισμόν και προετοιμάζετο διά την μεγάλην επιστροφήν.

Ο ταγματάρχης Αθ. Καραμήτρος, Διοικητής από 26-8-1921 του Ι Τάγματος του 11ου Συντάγματος, μετά την αντικατάστασιν του συναδέλφου του Μαθιουδάκη είχεν σοβαράς ευθύνας κατά την διάρκειαν αυτών των ελιγμών και πάρα πολύ δύσκολον έργον. Η ανάλυψις της διοικήσεως του Τάγματος από 26-8-1921 εμφαίνεται εις το βιβλίον του ΓΕΣ «Εκστρατεία εις την Μ. Ασίαν 1919-1922», τόμος 5ος, Μέρος Β’, σελ. 262. Το Τάγμα του είχεν εγκατασταθεία αμυντικώς εις το ορεινόν συγκρότημα του Καλετζίκ Ντάγ, υπό την συνεχή οπτική παρακολούθηση των Τούρκων, οι οποίοι κατείχον υψώματα υπερκείμενα της τοποθεσίας του.

Η IV Μεραρχία ήτο υποχρεωμένη να εξασφαλίζη έναν τομέα 20 ολόκληρων χλμ., από την κοιλάδα του ποταμού Ακάρ μέχρι και των υψωμάτων του Καλεντζίκ Ντάγ, όπου και εσημειώθει η σοβαροτέρα εχθρική κρούσης. Αι μονάδες καθηλωμέναι εις τας αμυντικάς θέσεις των και αναμένουσαι την άγνωστον ημέραν της Τουρκικής επιθέσεως, ζούσαν σε ένα κλίμα αγωνίας και εκνευρισμού. Η ψυχολογική αυτή κατάστασις αμυνομένου γενικώς είναι εξουθενωτική. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή, από την άγρυπνον συνεχή παρακολούθησιν και ετοιμότητα. Η αναμονή σπάει τα νεύρα και το ηθικόν. Οι αξιωματικοί και στρατιώται άγρυπνοι στα χαρακώματα υπό δυσμενείς καιρικάς και κλιματολογικάς συνθήκας ανέμενον.

Γιά κάποιες ημέρες ο Διοικητής του Ι Τάγματος είχεν εισαχθεί προς νοσηλείαν εις το Υγειονομικόν Κέντρον του Αφιόν- Καραχισάρ οταν το Κέντρο άρχισε να προετοιμάζει τους ασθενείς του δια την μεταφοράν προς Σμύρνην. Το γεγονός αναστάτωσε τον Ταγματάρχην Καραμήτρον και παρουσιασθείς εις τον τον Διευθυντήν εζήτησεν επιτακτικά την χορήγησιν εξιτηρίου, λέγοντάς του: «Εδώ ο κόσμος χάνεται και εμείς ετοιμαζόμαστε να φύγουμς;» Ο Διευθυντής του Κέντρου ήτο ανένδοτος και αρνήθη την χορήγησιν εξιτηρίου. (Πάντα ταύτα αφηγήθη εις την σύζυγόν του, νοσηλευόμενος την ιδίαν εποχήν εις το Κέντρον, ούτος διεκομίσθει εις Σμύρνην και επέζησεν).

Ο εκ Γαρδικίου Αξιωματικός, ο Ρουμελιώτης ψυχή τε και σώματι ήταν αδύνατον να προδώση το πιστεύον του. Τα ιδανικά του. Επέστρεψεν εις την Μονάδαν κοντά εις τους στρατιώτας του, τους οποίους αγαπούσε και φρόντιζε. Ηθελεν να είνα κοινή η τύχη με αυτούς. Η επίθεσις των Τούρκων όταν εξεδηλώθει ήτο ασυλλήπτου βιαιότητος. Στο μέτωπο των 20 χλμ. της IV Μεραρχίας είχεν παραταχθεί το IV Σώμα του Τουρκικού Στρατού με 4 Μεραρχίας, την 5η, 8η, 11η και 12η και άφθονα μέσα. Ιδιαιτέρως είχον συγκεντρωθεί πολλές μονάδες βαρέως Πυροβολικού.  (Βιβλίον ΓΕΣ «Επίτομος Ιστορία-Εκστρατεία Μ. Ασίας» σελ.  354). Η αναλογία ήτο 4 προς 1. Η ελληνική Μεραχία με αποδεκατισμένες μονάδες και δυσαναπλήρωτα κενά, πάσης φύσεως, εκαλείτο να κρατήσει πάσει θυσία τον τομέα της, μήκους όπως ελέχθει 20 χλμ. (Αν ανέπτυσε τους στρατιώτας της εφ’ ενός ζυγού δεν θα μπορούσε να καλύψη ούτε 5-6 χλμ.). Υπό αυτάς τας συνθήκας ο αγών εντελός άνισος θα είχεν την μορφήν κολάσεως ή φοβεράς κατεγίδας. Η προσπάθεια όχι μόνον δεν ήταν δυνατή αλλά ούτε ανέφικτος.

Η Τουρκική επίθεσις επιμελώς προετοιμασθείσα και σχεδιασθείσα εξετοξεύθει την πρωίας της 13ης Αυγούστου 1922, διά προπαρασκευής του βαρέως πυροβολικού, παρατεταμένη, εις τρόπον ώστε να ανασκάψη τις αμυντικές οργανώσεις των αμυνομένων μονάδων της Μεραρχίας, του 11ου Σύνταγμα Πεζικού και συνεπώς και του εις Καλετζίκ-Ντάγ Τάγματος του Ταγματάρχου Α. Καραμήτρου. Η βολή καταιγιστική εσυνεχίσθει με διακοπάς καθ’ όλην την ημέραν, την νύκτα της 13 προς 14/8 και την πρωίαν της 14ης Αυγούστου. Το Τουρκικόν πυροβολικόν διευκόλυνε τις Τουρκικές Μονάδες Πεζικού. Εις τας εφόδους των, το Τουρκικό Πεζικό, φανατισμένοι οπλίται και αξιωματικοί κατά διαδοχικά κύματα, επιτίθετο κατά των συγκριτικώς ολιγοτέρων Ελλήνων μαχητών και εκεί διεξήγητο ένας ανελέητος σώμα με σώμα, λόγχη με λόγχη αιματηρός αγών. Μιά πρωτοφανής διά τα δεδομένα εκείνης της εποχής μάχη. Οι πολλοί εναντίον των ολίγων. Κόλασις του Δάντη. Θεομηνία οβίδων και πυρών. Στρατιώται νεκροί, λογχισμένοι στα χαρακώματα και εκτός αυτών σ’ έναν περίεργον, ασύλληπτον συνδιασμόν αγριότητος και πάθους.

Ο αγών κράτησε μέχρι το εσπέρας της 14ης Αυγούστου, ότε οι Τουρκικαί δυνάμεις επέτυχον να διασπάσουν την άμυναν των Μονάδων της IV Μεραρχίας και να διεισδύσουν εις το εσωτερικόν αυτής. Ο αγών συνεχίσθει και ετελείωσεν με σημαντικάς απωλείας.

Η σημασία αυτής της μάχης μας είναι γνωστή. Μετά από αυτήν ο Ελληνικός Στρατός ευρέθει να υποχωρεί και να προσπαθεί να σωθή εις ορισμένα προγεφυρώματα, με επακόλουθον τη καταστροφήν του Ελληνισμού της Μ. Ασίας. 30 ώραι αγώνας. Εκεί έπεσεν ηρωϊκώς μαχόμενος ο Ταγματάρχης Α. Καραμήτρος, στη φοβερή αυτή πάλη γιγάντων, υπέρ βωμών και εστιών. Εκεί ζωντάνευσαν πάλι αι Θερμοπύλες.

Advertisements

Read Full Post »